کودکان نیاز به توجه دارند

Sunday، ۱۰ Farvardin ۱۳۹۹

جلب توجه

مامان و بابای عزیزم،می دونستید من تا ۱۲ سالگی مثل یک دوربین فیلم برداری می مونم و هر لحظه از زندگیم را فیلم برداری می کنم، البته فیلم برداری بدون ارزیابی. یعنی توجه ام فقط به عکس العمل هایی است که شما نسبت به کارها و حرفهای من نشان می دهید (حال منفی یا مثبت بودنش برایم مهم نیست چون فقط و فقط توجه شما مهم است) پس همیشه اون رفتاری توی ذهنم می مونه که شما نسبت بهش عکس العمل نشون دادی و هر وقت بخواهم توجه ات را جلب کنم از آن استفاده خواهم کرد.

پس مامان و بابای عزیزم ، لطفا برای کارها و چیزهایی که دوست داری من انجام بدهم از ابزارهای توجه: چشمی، کلامی و تماس فیزیکی استفاده کن، تا آن ها تو ذهنم تایید و نوشته شوند و در نتیجه تکرارشان باعث خرسندی و خوشحالی تو و انرژی مثبت من بشوند. هر کدام از این ابزارها می توانند هم مثبت و هم منفی بهم نشان داده شوند. مثلا کاری انجام می دهم که دوست ندارید، پس به صورت چشمی با چشمانی خشمگین نگاهم می کنید، به صورت کلامی با عصبانیت یا ناراحتی سرم داد میزنید و با تماس فیزیکی ممکن است روی دستم بزنید یا چیزی که دستم است را ازم بگیرید. شما در اصل با من دعوا کردید ولی در دنیای من یعنی دنیای یک کودک شما بهم توجه کردی یعنی این رفتار را باید تکرار کنم.

در واقع چون با این رفتار هم نگاهم کردی، هم باهام حرف زدی و هم تماس فیزیکی با من داشتی. پس در نظر من توجه گرفتن یعنی تکرار این رفتار یا عمل. باور کنید که همش به خاطر جلب توجه شماست که مهم ترین فرد زندگیم هستید و هر کاری حاضرم بکنم که توجه شما را از دست ندهم.حالا اگر شما مامان بابای عزیزم برایم وقت نداشته باشید و فقط زمانی که کار بدی می کنم مرا ببینید و از این سه ابزار استفاده کنید، پس توجه طلبی منفی را در من تقویت می کنید و رشد میدهید. در واقع جمله هایی مثل “همش منو اذیت می کنی” معنی درستی نداره چون در اصل خودتون به وسیله سه تا ابزار توجه باعث ثبت و تکرار اون رفتارها شدید، من که درکی از اذیت ندارم.

در آخر ازتون خواهش می کنم که از این ۳ ابزار برای کارهایی که خوشتون می آید یا خوشحالتون می کند، استفاده کنید تا من آن ها را تکرار کنم.